„(…) Pijany wstaję i wchodzę na księżyc w strumieniu (…)”* Jedynie słówko o „Księżycu nad Fuzhou. Wierszach z epoki Tang”

Deliryczne spacery po księżycu albo eksplorowanie górskich przestrzeni, szukanie odłamków legend i mitów pośród zarośli świata, doświadczanie codzienności z jej smutkami i radościami. "Księżyc nad Fuzhou. Wiersze z epoki Tang"Gdy po latach, a nawet wiekach ktoś odczyta zapisane przeżycia, może okaże się, że wszyscy śnimy podobny sen.

„(…) Mroźna rosa kapnęła i sen się rozpada (…)” [Meng Jiao, s. 253]

W serii „Czytanki Orientalne” Wydawnictwa Dialog w dwujęzycznym polsko-chińskim wydaniu ukazał się przetłumaczony przez Małgorzatę Religę wybór wierszy z epoki Tang – „Księżyc nad Fuzhou”. Cesarska dynastia Tang panowała w Chinach od połowy 618 roku do połowy 907 roku. Był to okres rozwoju i względnej stabilizacji. Kultura, a zwłaszcza poezja rozkwitała. Wśród utalentowanych i wybitnych poetów tamtego czasu wyróżnia się trzech największych: Wang Weia, Li Baia oraz Du Fu. Ich poetyckie utwory znalazły się, co jasne, w antologii „Księżyc nad Fuzhou. Wiersze z epoki Tang”. Polska sinolog Małgorzata Religa opatrzyła zbiór krótkim wstępem przybliżającym specyfikę tangowskiej poezji. Badaczka wskazała między innymi na rozwijające się i dominujące dwa style – „nowy”, w którym kluczowe role odgrywały między innymi schematy tonalne czy liczba zgłosek, oraz nieco mniej rygorystyczny „stary”.

Zgodnie z zamysłem w antologii odzwierciedlona została różnorodność form, tematów, motywów, stylów poezji tworzonej w epoce Tang. Polski odbiorca odnajdzie zatem wiersze utrzymane w atmosferze nieco rubasznej, delirycznej, opiewającej walory winy, opisujących spotkania przy alkoholu czy dworskie zabawy, igraszki, spędzanie czasu ze znajomymi. Część twórców sięgała po historyczne zdarzenia, wojny, intrygi. Poeci wykorzystywali także legendy, baśnie i mity, magiczne artefakty (przykładowo miecze), by przekazać prawdy o świecie bądź w sposób zawoalowany czynić aluzje do ówczesnej sytuacji politycznej czy społecznej. Niektóre utwory poświęcone zostały wspomnieniom, tęsknocie, nostalgii, wędrówkom, eksplorowaniu świata przyrody (przede wszystkim gór, rzek, księżyca). Pojawiają się kwestie związane ze zmiennością pór roku, cyklicznością natury, corocznymi świętami, obrzędami, rytuałami (na przykład szamańskimi), przemijalnością człowieka, starością (a jakże współcześnie brzmią!), śmiercią, niebem, zaświatami, śmiertelnością i szukaniem nieśmiertelności, taoizmem czy nawiązania do Konfucjusza. Część tekstów jest zapisem medytacji, rozważań, chłonięcia i poznawania świata. Zdają się swego rodzaju poetyckim „dziennikiem”, w którym notowane są (uniwersalne) przeżycia, doświadczenia codzienności i jej smutków, żalu, nadziei, drobnych radości.

„(…) Od słów niezbornych lepsze jest milczenie (…)” [Han Yu, s. 265]

W antologii „Księżyc nad Fuzhou. Wiersze z epoki Tang” znalazły się utwory, które są uniwersalnym zapisem doświadczeń, przeżyć, myśli, wrażeń. Pomimo upływu wieków wiersze z epoki Tang brzmią tak, jakby powstały niedawno, dotykają bliskich spraw. To poetycki dialog między twórcami sprzed wieków ze współczesnym czytelnikiem.

——————

* Li Bai, Sobie, [w:] Księżyc nad Fuzhou. Wiersze z epoki Tang, z chiń. przeł. Małgorzata Religa, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa, 2016, s. 139.

Autor: Luiza Stachura

Jedna uwaga do wpisu “„(…) Pijany wstaję i wchodzę na księżyc w strumieniu (…)”* Jedynie słówko o „Księżycu nad Fuzhou. Wierszach z epoki Tang”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s