Psychodeliczny teatr. Słów parę na marginesach opowiadań z antologii „Samotna kulturystka” Yukiko Motoyi

Przemierzając zimne korytarze przestrzeni, wędrując uliczkami i zaułkami, w drobnych elementach dostrzegam albo twoją twarz, albo kształt twojej sylwetki, słyszę twój głos. Pragnę, byś mnie zauważył. Dopóki to się nie stanie, nie zatrzymam się, wciąż niespokojnie, tłumiąc w sobie żal, będę chodziła po miejscach i nie-miejscach.

Yukiko Motoya urodziła się w 1979 roku, jest japońską reżyserką, dramatopisarką i pisarką. Dziesięć krótkich utwór literackich wydanych w polskim przekładzie pod tytułem zaczerpniętym z jednej z opowieści zachwyca. To olśnienia, rozbłyski, elektryzujące, niesamowite, magiczne szkice z emocjonalno-psychicznych (odmiennych) stanów świadomości i nieświadomości, podstępnej gry myśli, pokątnych pragnień, których nieokiełznane rozwinięcia, rozgałęzienia prowadzą do obnażenia obcości i samotności w codzienności. Polskie wydanie zostało starannie przygotowane – czytelnika w świat Motoyi wprowadza bardzo dobry wstęp uzupełniony bibliografią. Czytaj dalej