Autoterapia (w) Innym. Audiobook „Rekin z parku Yoyogi” Joanny Bator, czyta: Anna Dereszowska

Joanna Bator, "Rekin z parku Yoyogi"Tekst można przeczytać na stronie dziennikaJaponia-Online

Reklamy

8 thoughts on “Autoterapia (w) Innym. Audiobook „Rekin z parku Yoyogi” Joanny Bator, czyta: Anna Dereszowska

  1. szkoda, bo dobór tematów interesujący. Lubię odrobinę krytycyzmu w opisie zjawisk obcych, ale przegięć już niekoniecznie. Tym niemniej, chętnie bym przeczytał, nawet aby się nie zachwycić, może by poznać taki trochę nietrafiony, subiektywny głos w dyskusji i tym łatwiej zbudować własny pogląd (?).

    1. Jeśli się chce o Japonii napisać, to tematów jest mnóstwo – co jeden, to ciekawszy dla Europejczyka, wszak inna kultura, ale człowiek wszędzie jest taki sam ; ) Dlatego wydaje się, że książka Bator będzie interesującą publikacją, niekoniecznie obiektywną. Ale miałam wrażenie galopowania przez tematy, a później zaplątania się w otakizmie. Otaku w polskim środowisku m&a ma dwa prawie skrajne znaczenia. Ciekawie byłoby przeczytać wnikliwą publikację o tym zjawisku w Japonii. I skoro Bator dostała stypendium na to właśnie, to czemu ofiaruje nam takie szczątki, impresje, zestawienia różnych faktów czy elementów? Niewiele z tego wynika.

      Hm, ja też bym wolała przeczytać, bo wolę książkę od audiobooka, chociaż moje oczy niekoniecznie ; )

      Znasz „Japoński wachlarz”? Warto zacząć od niego i prześledzić drogę Bator w Japonii (bo jest b. duża różnica między „Japońskim…” a „Rekinem…”).

      1. nie, nie znam Wachlarza. W ogóle mam skrajnie mało doświadczeń literackich z tym tematem – to raczej ciągle coś na przyszłość, wyraz tęsknoty z mojej strony, bo Japonia mnie szalenie fascynuje ;-). A skoro Bator występuje w roli naukowca/badacza, to faktycznie takie coś nie przystoi by nie powiedzieć dosadniej…

        1. To ja polecam głównie literaturę piękną i publikacje japonistów, zwłaszcza W. Kotańskiego i M. Melanowicza. Dopiero później można z większą świadomością sięgać po publikacje takie jak J. Bator. Zresztą kategorie estetyczne Japonii, Japonię w ogóle, trzeba (wy)czu(wa)ć. Tak samo z kulturą arabską i innymi ; )
          Bator zaznacza w pewnym momencie, że otrzymała stypendium i dlatego pisze o otaku, więc wymagam od takiej osoby dużo więcej niż od przygodnego turysty.

  2. Gdyby Yukio Mishima był świadkiem sukcesu Murakamiego, przynajmniej byłoby wiadomo, dlaczego popełnił samobójstwo – dla mnie to zdanie świadczyło, że Joanna Bator de facto Japonii nie rozumie. Świetne to „ja” w recenzji – lepiej tej książki nie można ująć :)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s