Lustrzane dusze. Recenzja „Pisma Leonarda” Diny Rubiny

Skończą się pociski, skończy się wojna.
Przy ogrodzeniu w zmroku stała
Będziesz stała pod tymi murami,
Pod tymi murami
Stała i na mnie czekała,

Lili Marlene*

Świat nie jest tak prosty i łatwy, jakby chciało wydawać się wielu. Są zjawiska, są wydarzenia, których nie sposób wytłumaczyć racjonalnie, rzeczowo i naukowo. Nieważne, jak bardzo będziemy starali się udowodnić, że wszystko można wyjaśnić, zawsze zdarzy się coś, co zburzy nasz poukładany ogląd świata. Na swojej drodze możemy spotkać osoby posiadające niezwykłe dary, na przykład jasnowidztwo, umiejętność tyleż przepowiadania przyszłości, ile zaglądania w przyszłość. Najczęściej nazywa się ich dziwakami, odszczepieńcami, czasami szarlatanami, szaleńcami, wariatami, niezrównoważonymi umysłowo. Nieliczni są w stanie uwierzyć w ich zdolności. Jedni widzą w parapsychicznych umiejętnościach boży dar, iskrę bożą, inni – szatańskie czary i zwodzenie człowieka na manowce… Jak jest naprawdę?


Matka Anny, bohaterki Pisma Leonarda, zmarła, gdy dziewczynka była mała. Nikt z rodziny nie chciał wziąć do siebie Niuty (ten skrót wolała od „zimnego” i „obcego” słowa „Anna”), bo to dziecko widziało więcej, potrafiło spojrzeć w przyszłość. Przyszłość zaś to strach, lęk, niepewność. W przyszłości czai się nieunikniona śmierć. Lepiej nie wiedzieć i nie widzieć. Anna była leworęczna. W szkole zobaczyła, w jaki sposób traktuje się leworęcznych. Aż strach pomyśleć, że przecież nie tak dawno temu leworęcznych zmuszano do pisania prawą ręką. W dodatku Niuta posługiwała się tak zwanym „pismem Leonarda”, czyli lustrzaną wersją pisma (od imienia Leonarda da Vinci). Przez długi czas sądziła, że każdy widzi to, co ona, i że każdy potrafi pisać litery w taki sposób, w jaki ona je zapisuje. Nie rozumiała tylko, dlaczego ludzie zmuszają siebie i ją, aby wszystko robić „odwrotnie”.

Kim stała się Anna? Została cyrkową akrobatką oraz kaskaderką. W jej życiu pojawiło się trzech mężczyzn (nie licząc kilku kobiet, ale one odegrały, jak się wydaje, mniej znaczącą rolę): jej rówieśnik, który później został mężem Anny, a także dwóch dużo od niej starszych panów (muzyk oraz niespełniony naukowiec-fizyk). Czytaj dalej